تو، ای  آفریننده ی  دام  و  دد                                تو، ای خالق هر چه از نیک و بد

 تویی بر تر از فهم و پندار من                                  تو بیرونی  از چشم  و دیدار من

 ولی جمله ی پیکرم نام توست                              که این توسن سرکش، آرام توست

 وجود و عدم پیش رویت یکی است                         همه کهکشان نزد تو اندکی است

 تو، پیش از « ازل » در جهان بوده ای                       تو بعد از «ابد» هم نیاسوده ای

 ندانم که در روز حشر و حساب                               در آنجا که باز است، من را کتاب

 چه گویم  به  درگاه  والای  تو                                 به  درگاه والا  و  بالای  تو

 سراپا گناهم،  سراپا  گناه                                    ندارم  بجز  آستانت  پناه

 ببخشا بر این بنده ی ناتوان                                  تو، ای آگه از آشکار و نهان

 که گر من گنه در جهان کرده ام                              به امید عفو تو، آن کرده ام