امشبم ریز به ساغر می ناب ای ساقی               تا به دست تو شوم مست و خراب ای ساقی

هوشیاری سبب رنج و عذابم بوده است              برهانم تو از این رنج و عذاب ای ساقی

آبِ آتش  صفت باده  به  پیمانه  بریز                    تا شوم پاک بدین آتش و آب ای ساقی

حیف و سد حیف چه دارم که نثار تو کنم              جز دلی غمزده و، یک- دو کتاب ای ساقی

بود آسودگی و خوشدلیم همچو سراب                بس دویدم. نرسیدم به سراب ای ساقی

ساغر چشم تو و باده ی جانسوز نگاه                 گو چه حاجت به می و باده ی ناب ای ساقی

بخت من خفته  و بیدار نگردد  هرگز                      تو که امیّد منی پس تو مخواب ای ساقی

نفسی بیش ز عمر من و دل باقی نیست             هان! که من می روم از کف. بشتاب ای ساقی