ما، روی خوش از دلبر بی مهر ندیدیم                                  جز نیش  زبان از دهن او نشنیدیم

 در وادی خشک دل هر جایی و سنگش                                سد بار دویدیم و به جایی نرسیدیم

 می گفت وصالم همه چون باغ بهشت است                         امّا بغلط، در خس و خاشاک چریدیم

 خودبین  و  فراتن.  متظاهر،  متفرعن                                   یک نکته ی روشن به سراپاش ندیدیم

 سد شکر که با کوشش پی گیر. سرانجام                             از دام پر از مکر و فسونش  بجهیدیم

 پنداشت که مرغ دل ما، در قفس اوست                                لیکن  چو  قناری بسر شاخ  پریدیم

 جز نقش سرابی نبُد آن حرف و سخن ها                              بیهوده شب و روز و مه و سال دویدیم

 رفتیم  به  بازار  محبّت  ز  پی  عشق                                   اما بجز از حسرت و اّندُه  نخریدیم

 دست از سر ما باز گرفت و ره خود رفت                                 ما هم بعوض از در او پای کشیدیم

 آن شاعر شیرین سخن «بافق» چه خوش گفت                     امیّد  ز هر  کس که  بریدیم، بریدیم