باز امشب  در  سرم افتاده یاد  خانه ام                              یاد ایران کرده پر، هر گوشه ی کاشانه ام

 یاد میگون و فشم، مستم کند در این دیار                         چهره ام را تر کند این گریه ی مستانه ام

من همان گنجور  پر آوازه ام   کز  بخت  بد                          کرده ام گم در جهان، آن گوهر یکدانه ام

یار میپرسد ز من، این گریه ها از بهر چیست                      عاجزم از پاسخش، پیوسته لرزد چانه ام

آفرین بر غم، که  یکدم از دلم بیرون  نرفت                          مرحبا بر با وفا همخانه ی  جانانه ام

بار اندوه جدایی از وطن، پشتم شکست                           چون توان  بردن  آنرا  ندارد  شانه ام

این مکان زیبا و دلباز است لیکن روح من                           میزند پر، در هوای  خانه ی  ویرانه ام

زندگی افسانه ی تلخی است ای یاران ولی                       باز باید ساخت با این تلخی افسانه ام

گاه پندارم  فراموشم شود  آن خانه، لیک                          باز می بینم به سر افتاده یاد خانه ام